از خوشی ها و روزها

هوای بارانی من

navayegaribane — Sun, 01 Nov 2009 23:15:18 GMT

باید اندکی سکوت کنم

برایت می‌‌نویسم

زود

کله‌ی بی‌مغز

navayegaribane — Sun, 18 Oct 2009 23:02:18 GMT

وقتی می‌گم مغزم درد می‌کنه یعنی الان. حس می‌کنم در حد انفجار پره و ظرفیت هیچ حرف و سخن و کلن هیچی‌یو نداره. کاش می‌شد می‌تونستم همین الان مغزمو با تمام محتویاتش فرمت کنم که با هیچ دستور و نرم‌افزاری هم نشه برش گردوند، اما نه! زیادی جوگیر نشم؛ بعضی گزینه‌هارو اگه فرمت کنم مجبورم بازم تو مغزم فروشون کنم که واقعن حسش نیست؛ پس بزارین یه جور دیگه تاسف بخورم به حال خودم. کاش می‌شد تو سیستم بدنمون یه دکمه ریست داشتیم مثلن، تا تو مواقع لزوم ریستمون می‌کرد و مغزمون یه آب و هوایی عوض می‌کرد. بعد جای این دکمه‌هه هم یه جایی بود دور از دسترس مردم آزارها که هی فرتی محض خنده و بی‌نمک‌بازی نزنن ریستمون کنن.

اصن یه راه ساده‌‌تر کاش می‌شد یه عق زد و محتویات مغزو با تمام آزار اذیتاش یه‌جا بالا آورد و آروم شد، بعد تخت گرفت خوابید.

اصن چرا نباید بشه ذهن و تفکر و اینارو کنترل کرد؟ مثلن من الان تصمیم می‌گرفتم که به هیچی فکر نکنم هیچی محض، بعد فکرم همونجا متوقف می‌شد و بعد که باز می‌خواستم فکر کنم یکی می‌زدم پس کله‌ام دوباره کارشو شروع می‌کرد. یعنی خدا واسه این مغز و فکر و مخلفاتش به جز مرگ استراحتی قائل نشده؟ اونوقت یکی مثل من استراحت تفکری و مغزی خواست و خودشم جوون ناکام با هزار تا آمال آرزو بود که نخواست بمیره تکلیف چیه؟

گاهی دلم می‌خواست اونقدر بی‌شعور و بی‌مسئولیت و احمق و دیوانه و بی‌خیال بودم تا هیچی تو دنیا نتونه باعث درد مغزم بشه، دردی که هیشکی نتونه درکش کنه و بفهمه چه مرگمه.

دوستی دارم که عاشقه پفکه و اگه رو مغزش بمباران اتمی هم شده باشه کافیه یک بسته پفک بهش بدی درجا همون ریستی که گفتم این پفکه واسش انجام میده و می‌شه آدمی بهتر از آدم قبل بمباران. حتی یک اپسیلون هم دراین مورد شوخی نمی‌کنم. از این لحاظ شایسته نوبله.

عاشق این اخلاقشما، خوشا به سعادتش واقعن. حالا منو این‌جور موقعها با کامیونها رانی هلو یا چیپس پیاز جعفری یا لیمویی هم نمی‌شه به وضعیت قبل برگردوند.

ذهنم الان اونقدر مشوشه که اصن نمی‌دونم چی می‌گم، کلن اگه فکر کنین که دارم چرت و پرت می‌گم به احتمال قوی درست فکر می‌کنین.

استثنائن کامنتا بازه یکم بهم روحیه بدین لطفن.

انشاء

navayegaribane — Wed, 14 Oct 2009 09:42:18 GMT

به ایمیلی که هم‌اکنون مدتی پیش بدستم رسیده توجه بفرمایید:

انشاء درباره رفتن شا.ه بنویسید : (با لحن پنجم دبستان بخوانید)

البته واضح و مبرهن است که ما چون قدمان هنوز کوچیک است شاه یادمان نمی آید ولی دیشب از بابایمان پرسیدیم شاه چرا رفت؟ او درحالی‌که داد می‌زد تجریش دو نفر، گفت برای اینکه من آن‌موقع با حقوقم می‌توانستم قسط یک پنت هاوس در امریکا را هم بدهم از شاه بدم می آمد الآن با حقوقم قسط این اسی چارچرخ را هم نمی‌توانم بدهم آقا از من خوشش می آید .

از بابایمان پرسیدیم پنت هاوس چیه ؟

گفت مثل خونه همین ج.ن.ت.ی حلال شده .

مامانمان به بابایمان گفته که یک تلویزیون م.ا.ه.واره‌ای بخرد . او به بابا می‌گوید خسته شدیم بسکه صبح تا شب ریخت این پدرسگها را دیدیم .

مامانمان به من و تقی می‌گوید پدرسگها، فکر کنم منظورش ما باشیم . ما هر وقت م.ا.ه.واره تماشا می‌کنیم آقای چالنگی می‌گوید هشت نفر دیگر اعدام شدند .

از دائی جعفرمان پرسیدیم چرا ؟

گفت ادغام علیه امنیت ملی .

دائی می‌گوید الآن اگر بفیسی هم ادغام امنیت ملی می‌شود . ما البته آدم فیسوئی نیستیم ولی یکبار در مستراح فیسیدیم تند تند کشیدیم بالا گفتیم امنیت ملی ادغام شد سند بگذارید من را فراری بدهید زود !

راستی دختر همسایه ما, منیژه چند وقت است که در دوبی زندگانی می‌کند. ما هر وقت می‌پرسیم منیژه آنجا چی‌کار می‌کند به‌ما می‌گویند الآن برای تو زود است این کارهای بد را یاد بگیری.

یکبار خواستیم عین الله را بخاطر فحش ناموسی بگیریم بزنیم گفت خودت پرسیدی منیژه دوبی چیکار می‌کند .

عین الله می‌گوید منیژه فدای سر نوار غزه .

ما خیلی دلمان می‌خواهد این نوار غزه را یکبار گوش کنیم.

آقا علوم یکبار از آقا پرویزی ۳۵۰۰ تومان قرض گرفت که هفت تا نان بخرد .

بعد چون پول آقا پرویزی را نداشت که پس بدهد نیم ساعت رفت دم مجلس.

م.اه.واره یک هفته درباره اش برنامه نشان داد فکر کنم آن ۳۵۰۰ تومان امنیت ملی را ادغام کرد چون آقا علوم با شیاف خودکشی شد .

آقا ناظم هر وقت ا.ح.م.د.ی ن.ژ.اد را می‌بیند برای آقا علوم فاتحه می‌فرستد می‌گوید حیف تو به آن خوش تیپی نبود که فدای این نکبت مایه خال شدی با اون ریختش که عین پرسپکتیو قمبل اوباما می‌ماند.

همسایه ما سه تا پسر داشت که دوتایشان خیلی درس خوان بودند . یکی‌شان افتاد ته دره یکی دیگر با هواپیما سقوط کرد ولی آن یکی بجای درس خواندن رفت ریش گذاشت کتک‌کاری کرد الآن هم سردار است هم شهید است هم نصف مینی سیتی را با یک پاساژ در کرج دارد .

حیف که اصغری فیلمش را نداد ما ببینیم می‌گویند در جشنواره فیلمهای پ.و.ر.ن.و و بد بد جایزه نماز جماعت طلا را برده است !

در اینجا انشای ما به پایان می‌رسد .

ما نمی‌دانیم که آیا در این انشا فیسیده ایم یا نه که امنیت ملی ادغام بشود ولی جمال آقا تاریخمان را عشق است که همیشه می‌گوید :

در ایران تا بود ملا و مفتی ، به روز بدتر از اینهم بیفتی !

قلم چرخید

navayegaribane — Wed, 14 Oct 2009 09:05:18 GMT

قلم چرخید و فرمان را گرفتند / ورق برگشت و ایران را گرفتند
به تیتر «شاه رفت ِ» اطلاعات / توجه کرده کیهان را گرفتند
چپ و مذهب گره خوردند و شیخان / شبانه جای شاهان را گرفتند
همه ازحجره‌ها بیرون خزیدند / به سرعت سقف و ایوان را گرفتند
گرفتند و گرفتن کارشان شد / هرآن‌چه خواستند آن را گرفتند
به هر انگیزه و با هر بهانه / مسلمان نامسلمان را گرفتند
به جرم بدحجابی، بد لباسی / زنان را نیز، مردان را گرفتند
سراغ سفره ها، نفتی نیامد / ولیکن در عوض نان راگرفتند
یکی نان خواست بردندش به زندان / از آن بیچاره دندان را گرفتند
یکی آفتابه دزدی گشت افشاء / به دست آفتابه داشت آن را گرفتند
یکی خان بود از حیث چپاول / دوتا مستخدم خان را گرفتند
فلان ملا مخالف داشت بسیار / مخالف‌های ایشان را گرفتند
بده مژده به دزدان خزانه / که شاکی‌های آنان را گرفتند
چو شد در آستان قدس دزدی / گداهای خراسان را گرفتند
به جرم اختلاس شرکت نفت / برادرهای دربان را گرفتند
نمی‌خواهند چون خر را بگیرند / محبت کرده پالان را گرفتند
غذا را آشپز چون شور می‌کرد / سر سفره نمکدان را گرفتند
چو آمد سقف مهمانخانه پائین / به حکم شرع مهمان را گرفتند
به قم از روی توضیح‌المسائل / همه اغلاط قرآن را گرفتند
به جرم ارتداد از دین اسلام / دوباره شیخ صنعان را گرفتند
به این گله دوتا گرگ خودی زد / خدائی شد که چوپان را گرفتند
به ما درد و مرض دادند بسیار / دلیلش اینکه درمان راگرفتند
مقام ره..بری هم شعر می‌گفت / ز دستش بند تنبان را گرفتند
همه این‌ها جهنم، این خلایق / ز مردم دین و ایمان را گرفتند

** شعر از سیمین بهبهانی

من و دادگاه- قسمت 2

navayegaribane — Tue, 06 Oct 2009 19:14:18 GMT

کنار میز این یکی خانومه کلی اسپری و لوازمی بود که اونایی که رفته بودن داخل تحویل داده بودن. کنار اونا یک شیشه استون هم بود. گفتم لطف کنید از اون استونتون بدین من لاکامو پاک کنم برم تو. گفت: اینا ماله ارباب رجوعه برو واسه خودت بخر. گفتم این نزدیک مغازه‌ای که همچین چیزی بفروشه هست؟ گفت آره. رفتم یه چرخی دور و اطراف زدم فقط یه اغذیه فروشی باز بود با یه شیشه‌بری. برگشتم میگم نبود. میگه مشکله خودته نمی‌تونی بری تو. منم با یه قیافه اخمو تکیه دادم وایسادم کنار میزش و چیزی نگفتم. بعد چند دقیقه برگشته می‌گه کاغذ دستمالی همرات داری استون بدم لاکاتو پاک کن برو تو. گفتم آره. همون استونه رو که تا چند لحظه قبل ماله ارباب رجوع بود رو برداشت داد به من. یهو پرسید تو واسه چی‌ می‌خوای بر ی تو؟ کاغذی چیزی همراته؟ گفتم خواهرم برد داخل، منم باید برم پیشش. استون رو از دستم قاپید و گفت اصن لازم نکرده بری تو. تو که کاری اونجا نداری. با حرص گفتم حتمن لازمه همراهش باشم که اومدم. قاطی داشت یکم. خلاصه نزاشتن برم تو و منم ترجیح دادم به جای اصرار به اینا سکوت کنم و اطرافم و آدمایی رو که در رفت و آمد بودن رو آنالیز کنم.

اول از همین خانومای بازرس شروع کردم. یکیشون خانومی حدودن چهل و خرده‌ای ساله بود و قیافه‌ای اخمو داشت و با سوالای زیاد سعی داشت سر از کار مراجعان دربیاره و بیشترین ارشادو هم این خانوم انجام می‌داد. اونطور که حرف می‌زد شدیدن طرفدار مردا بود و هر اتفاقی که ربطی به دادگاه و این‌جور ماجراها پیدا می‌کرد رو تقصیر زنا می‌دونست. اون یکی یه دختر بیست و سه چهار ساله بود که به نظر از طرفدارای احمدی‌نژاد بود. سومیشم یه خانومه حدودن سی ساله که یه آدامس اندازه توپ فوتبال تو دهنش بود و به طرز چندش‌آوری می‌جوییدش و دکمه یقه مانتوش هم کنده شده بود و تمام فاکتورایی که باعث می‌شد مراجعارو نزارن بره داخل رو یکجا داشت. فقط یک خانومی بعدن بهشون اضافه شد که یکم موجه‌تر از اینا بود و می‌شد به عنوان یک آدم اندکی محترم روش حساب کرد.

در تمام مدتی که اونجا بودم فقط مشکلات این و اون رو گفتن و خندیدن و به قضاوت کشیدن. همه اونایی که گذرشون به دادگاه می‌افته درست یا نادرست آدمای گرفتاری هستن که به خاطر یه سری مشکلات کارشون به اونجا افتاده. اینکه یه عده گرفتاریهای دیگران رو مضحکه قرار بدن و مایه تفریح خودشون بکنن اصن کار خوشایندی نیست. همچین آدمایی مشکلات روحی روانی دارن و روحن سالم نیستن. به غیر از معدود استثناهایی که وجود داره، کسایی که اینجور مسئولیتها رو به عهده دارن یه مشت عقده‌ای و کوته فکرن که بویی از انسانیت نبردن.

خواهرم برگشت بیرون و دوباره که می‌خواست بره داخل ساختمون، یکی از خانوما به من گفت وقت اداری دیگه داره تموم می‌شه الان می‌تونی بری تو. منم گفتم نمی‌رم من لاک دارم. گفتم چه جوریه که وقت اداری لاک ساحت مقدس دادگاه رو به خطر می‌اندازه اما آخر وقت اداری مشکلی نداره؟؟!! شماها فقط کارتون اذیت کردنه. با تمسخر گفت آره ما کارمون اذیته. گفتم آره اگه اذیت کن نبودین که اینجا سرکارتون نمی‌زاشتن.

اومدم بیرون وایستم تا چشمم به اونا نیفته، یه خانوم میانسالی نشسته بود داشت گریه می‌کرد،‌ می‌گفت شوهرم تقاضای طلاق کرده و حالا که کار به اینجا کشیده منم دیگه نمی‌خوامش. نمی‌دونم داخل چی بهش گفته بودن که فقط لعن و نفرینشون می‌کرد و به خدا واگذارشون می‌کرد. واقعن چی به سر زندگیای الان اومده که اینهمه آمار طلاق بالا رفته؟ حداقل 7 مورد رو خودم دیدم و متاسفانه بیشترشون دخترای خیلی جوون بودن. فکر می‌کنم عمده مراجعات هم همین موضوع طلاق و نفقه و اینجور چیزا بود.

وقتی خواهرم برگشت ماجراهامو با اینا واسش تعریف کردم و اونم گفت که به خاطر یه موضوع کوچیک باید فردا هم بیاد اینجا و دوتایی مشغول حرص خوردن شدیم. خدا هیچ بنده‌اش رو گرفتار دادگاها نکنه، اعصاب فولادین می‌خواد.

تو راه برگشت هم افتادیم بین ماشینای یه عده از طرفدارای خجسته‌ی تراکتورسازی که داشتن می‌رفتن ورزشگاه و هنوز بازی شروع نشده مشغول شادی بودن و کلی شادمون کردن و دلمون یکم واشد. مام همراه اونا کلی بوق زدیم و هیجان‌زده شدیم و با شادیشون همراهی کردیم.

پ.ن: مطمئنم اگه شرکت آلمانی می‌دونست که نمایندگی ایرانیش اینجا چه غلطایی می‌کنه و چطور اسم تیسن کروپ رو به گند کشیده دیگه آسانسوراشو نمی‌داد دست اینا.

من و دادگاه - قسمت 1

navayegaribane — Tue, 06 Oct 2009 14:48:18 GMT

اینم از روز استراحت این هفته‌ام که تو دادگاه و به اعصاب خردی گذشت. خیر سرم امروز برنامه‌ها داشتم واسه خودم اما یه عده روانی و مغز فندقی آفتابه برداشتن به روزم.

دلیل دادگاه رفتنمون مربوط به شرکت و مسائل کاری می‌شد. صبح وقتی خواهرم اومد که پاشو باهم بریم با اقتدار تمام گفتم من نمی‌یام، گفتم خودت بهتر می‌دونی برخورد من با کارای از پیش تعیین نشده اونم تو روزی که استراحت دارم و واسه خودم برنامه چیدم چه جوریه. زمین و زمان رو دوختم به هم و مخالفت کردم. اما اونقدر مظلومانه و صبورانه در مقابل غرغرهام برخورد کرد که مجبور شدم بهش افتخار کنم و با وجود آثار نارضایتی که از تک‌تک سلولهام و وجناتم می‌بارید، مصمم شدم همراهش برم. تجربه جالبی هم می‌تونست باشه چون تا حالا دادگاه نرفته بودم و برخورد نزدیکی باهاش نداشتم.

اونقدر چیزای جورواجور شنیده بودم از همچین محیطی که کلی وقت صرف اینکه چی بپوشم و چه جوری برم و از اینجور برنامه‌ها شد. قبل بیرون اومدن از خونه هم یه نگاه به محتویات کیفم انداختم ببینم علائم و آثار انقلاب مخملی و از این جور چیزا همراهم نیست که یهو موقع بازرسی اونجا گیر بدن بهم.

قبل اینکه وارد بخش خواهران بشیم بیرون گوشی‌هامونو خاموش کردیم و با کارت شناسایی ‌هامون تحویل ماموره دادیم و یه شماره تحویل گرفتیم. وارد بخش خواهران شدیم که اگه جون سالم از اونجا بدر بردیم ایشالا وارد ساختمون اصلی بشیم. یه اتاق کوچولو بود که سه تا خانوم اونجا بازرسی‌ات می‌کردن،‌ هم خودتو هم هر چی که همراهت بود. در و دیوار اتاق هم پر بود از آیین نامه و تذکر و هشدار و اینا که اگه چاقو- اسپری- لوزم آرایش- سی‌دی- تلفن همراه و این‌جور چیزا همراتونه تحویل بدین وگرنه مطابق با مقررات پدرتونو درمی‌یاریم. پیش خودم گفتم خوب شد هفت تیرم رو که یه چاقوی میوه‌خوری کوچولو بود گذاشتم خونه وگرنه سروکارم با قانون می‌شد.

یکی از خانوما با یه لحنی که من همیشه با این لحن پرسنل دولتی مشکل دارم گفت کیفتونو باز کنین. همه سوراخ سنبه‌هاشو گشت و داد بهمون. پرسید موبایل همراتونه؟ گفتیم تحویل دادیم. بعد یه خانومه دیگه یه نگاه از سر تا پا به سر و وضعمون کرد که خدارو شکر مشکلی نداشت و حتی یک کرم ساده هم نزده بودیم به صورتمون. بعد کل سیستم بدنی‌مونو با چشماش و دستاش اسکن کرد و گفت می‌تونین برین. اینجور بازرسی‌ها خیلی به آدم برمی‌خوره و یه جور تحقیر و بی‌احترامیه به نظر من. بله همچین مکانی باید بازرسی داشته باشه اما مثلن یه سیستم نصب کنن از طریق اون نه اینکه کسایی رو بزارن که مثل تمساحهای راز بقا با چشماشون کل هیکل آدمو قورت بدن. داشتیم قدم به ساختمونه می‌زاشتیم که یهویی از پشت منو گرفت که ببینم لاک داری رو ناخنات؟ گفتم بله. اشکالی داره؟ فاتحانه گفت برو لاکاتو پاک کن بعد برو تو. گفتم بابا این که رنگش زیاد تو چش نیست بعدشم من الان از کجا استون بیارم اینارو پاک کنم. گفت به من مربوط نیست تا پاک نکنی نمی‌زارم بری تو. به خواهرم گفتم تو برو تو از کارت عقب نمون منم یه کاریش می‌کنم.

ادامه دارد...

گریزی به نمایشگاه کتاب

navayegaribane — Sun, 04 Oct 2009 20:04:18 GMT

نمایشگاه کتاب امسال تبریز رو هم به میمینت و مبارکی پشت سر گذاشتیم. درسته حسابی بی‌پول و زیر خط فقر شدم اما یکی دوتا از کتابایی که واقعن لازمشون داشتم و کلی گرون هم بود با قیمت مناسب پیداشون کردم و از این لحاظ خیلی به نفعم شد.

از اونجایی که من حتمن باید یه چیزی پیدا کنم واسه حرص خوردن و نیروی جاذبه هم تو این راه کمکم می‌کنه به حول و قوه‌ی الهی اونجا هم آی حرص خوردم آی حرص خوردم.

این کتاب راز رو من رسمن دیگه چشم ندارم ببینم. نه اینکه خوشم نیادا، اما لوسش کردن خوب. از در و دیوار غرفه‌های مربوط و نامربوط آویزون بود. من نمی‌دونم چرا وقتی یه کتابی گل می‌کنه همه مترجما سعی می‌کنن ترجمه‌اش کنن،‌ خوب خواهر من!! برادر من!! اینهمه کتاب خوب تو دنیاس و اینهمه نویسنده‌های ناشناخته‌ای که لازمه کتاباشون تو ایران ترجمه بشن و شناسونده بشن. حالا شماگیر دادی به همین راز؟ والا بلا هر چند ماه یکبار شبکه 4 نشونش می‌ده،‌ از کتابای بعضیاتون با اون ترجمه‌های آبکی بهتره،‌ دوبله‌اش هم حرف نداره بر خلاف فارسی وان. کاش یه سرو سامونی داشتن این مترجما تا اینجوری قارچ‌گونه رشد نمی‌کردن و یه نظمی تو کارشون بود تا از یک کتاب 20 تا ترجمه مختلف نمی‌اومد تو بازار. بگو کجای مملکت سروسامون داریم که دنیای ترجمه هم داشته باشه. (آیکون ایرانی بدبخت)

البته کتابایی با شرایط راز کم نیستن، هری‌پاتر، مردان مریخی زنان ونوسی، کتابای کوئلیو و کلی کتاب دیگه که بعضی ترجمه‌هاش در حد دیوانه‌کننده‌ای مزخرفن.

راستی این هری‌پاترو چه جوری می‌خونین آخه؟ نتونستم جذابیت این کتابو تا حالا درک کنم و یک صفحه‌اش رو هم نتونستم بخونم. فکرمی‌کردم چون زورم می‌یاد پول بابتش بدم این نظرو دارم اما اون مدتی که کتابخونه کار می‌کردم خیلی سعی کردم حالا که دم دستم هست یه تفألی‌ بزنم آما نشد، خوندنش خیلی عذاب بود خداییش. همون حس بدی رو که به فیلم ارباب حلقه‌ها داشتم به هری‌پاتر هم دارم.

یه چیزی که واقعن واسم سواله اینه که این برگه نظرخواهی‌هارو که پر می‌کنیم، اینا خونده می‌شن؟ اگه آره پس چرا هرسال وضع نمایشگاه بدتر از پارساله؟!! مثلن برگه نظرخواهی من خودش به تنهایی به عنوان یک بازدید‌کننده‌ی حرفه‌ای حاوی مطالب ارزنده‌ای بود که اگه بهش توجه بشه کلن تبریز پایتخت می‌شه. یعنی اینقدر موشکافانه به همه جوانب پرداخته بودم. (آیکون یک عدد انسان جوگیر)

پ.ن: یه آقایی یه برگه داده به مسئوله غرفه می‌گه این کتابو دارین؟ مسئوله میگه نه. برگشته می‌گه مشابهشم ندارین؟ مسئوله میگه آقا مگه داروخونه‌اس که مشابهشو داشته باشیم.

پ.ن: گفتگو با نجف دریابندری و یه کتاب از احمدرضا احمدی و چندتا کتاب علمی و غیر علمی دیگه رو هم به دلیل عدم بی‌پولی نتونستم بخرم.

بعد از تحریر: والا خودمم نمی‌دونم چه جوری می‌شه عدم بی‌پولی. مرسی عماد از تذکرت :)

به حمید سوریان

navayegaribane — Fri, 02 Oct 2009 13:53:18 GMT

مدال آوردنت مبارک اما درک نمی‌کنم و نمی‌دونم تحت چه شرایطی و رو چه حسابی برداشتی مدالتو تقدیم احمدی نژاد کردی. خوب داداش من اگه قصدت تقدیم کردن بود آدم قحط بود؟ تقدیمش می‌کردی به همسایتون، اصن تقدیمش می‌کردی به ملت یا هر کس دیگه‌ای که ا.ن نبود. حالا تقدیم کردنت به کنار، اونجا که از رو اون کاغذه خوندی که « به خاطر افتخار آفرینی رئیس جمهور!!! عزیزمان؟؟؟ در صحن سازمان ملل این مدال را تقدیم می‌کنم ....» آتیش گرفتم. آخه برادر من صحبت واسه صندلی خالی هم شد افتخار؟ اینکه که رئیس روسای کشورای دیگه به اندازه یه نخود سیاه هم محلت نزارن پاشن برن افتخاره؟ اگه اینا افتخاره که من یه دوجین از این دسته دلیلا دارم که باید بهم افتخار کنی و اون مداله رو باید تقدیم من می‌کردی. خلاصه که داداش اصن کار جالبی نکردی اونم تو روزایی که حرکتهایی ازاین قبیل تو چشمن و کسایی که از این حرکتا انجام می‌دن زود از چشم ملت می‌افتن.

سخنی با خوانندگان

navayegaribane — Sun, 27 Sep 2009 22:49:18 GMT

تا اطلاع ثانوی که خیلی هم ثانویتش طول خواهد کشید کامنتینگ نخواهم داشت. این پست آخرین پستی هست که نظراتش فعاله، پس هر حرفی واسه پستهای آینده دارین الان بیاین بزنین. اینجا دموکراسی چیزی نزدیک به مطلقه، هر ژانگولر بازی هم دوست داشتین دربیارین و کلن محدودیتی ندارین از این لحاظ. تمام کامنتا یادگاری باارزشی از جانب شما خواهد بود.

دوستان ازتون خیلی چیزا یاد گرفتم و از تک‌تک‌تون بابت محبتاتون صمیمانه ممنونم.

شکست

navayegaribane — Fri, 25 Sep 2009 19:48:18 GMT

خانوم "میم" و خانواده اش بد کردن بهمون و عصر دلگیر جمعه ای مارو چاشنی اشک و لحظه های بدی کردن و من با چشمای خودم صدای شکستن دل اونی رو که نباید هیچ وقت بشکنه -پدرم- رو شنیدم. من سعی خواهم کرد هیچ وقت و هرگز دل کسی رو نشکنم چون لمس کردم و دیدم که تیکه های شکسته اش دیگه جمع شدنی نیستن.