کاش می شد بروم ، کاش می شد بروم یا بگریزم از خویش

از همه بودن و از هست شدن ، از زمین و همه ی آنچه در اوست

کاش می شد بروم، کاش می شد بروم یا بگریزم از شهر

از شب و دود و سیاهی و دروغ ، از صدای پر از درد و گناه

از نگاه همه ی مردم شهر ، کاش می شد بروم

کاش می شد بروم یا بگریزم از خاک ، از زمین .. باد.. تباهی .. تسلیم

از غروب و غم بی تاب شدن ، از شکوفائی پاییز .. زمستان .. درخت

کاش می شد بروم ،خسته ام .. اینهمه تکرار مرا می شکند

اینهمه بی غمی و بی دردی ، اینهمه ظلمت و تزویر و گناه

اینهمه رنج و غم و شیون و آه ، کاش می شد بروم

نفسم تلخترین معنی بی فرجامی است ، اینکه من باشم و کاری نکنم

اینکه من هستم و هیچم چون سنگ ، بودنم بی معنی است ، ماندنم بی معنی است

کاش می شد بروم ، کاش می شد که یکی دست برآرد از مرگ

و مرا زین همه برون به عدم وصل کند ،شاید آنروز کسی بشنود آوای مرا

درد اندوه مرا لمس کند، و بفهمد که من انسانم و این حق من است

که زمین را ز شب آزاد کنم ، عشق را.. آیینه را.. یکسره فریاد کنم

و بگویم که من آموخته ام بودن را ...