ساندرا سیسنروس در داستانی با عنوان یازده ساله می­نویسد:  چیزی که درباره­ی تولد تو نمی­دانند و هیچ وقت به آدم نمی­گویند این است که وقتی یازده ساله می­شوی،ده ساله هم هستی، نه ساله و هشت ساله و هفت ساله و شش ساله و پنج ساله و چهار ساله و دو ساله و یک ساله هم.در یازدهمین سالروز تولدت که بیدار می­شوی انتظار داری که حس کنی یازده ساله­ای، اما حس نمی­کنی.چشم باز می­کنی و می­­بینی که همه چیز مثل دیروز است با این تفاوت که امروز است.به هیچ وجه حس نمی­کنی که یازده ساله­ای.خیال می­کنی ده سالت است زیر آن سالی که یازده ساله می­شوی.                                                                                     

مثل روزی که حرف احمقانه­ای بزنی، آن بخش مربوط به ده سالگیت می­شود شاید یک روز بخواهی از ترس توی بغل مادرت بنشینی و آن بخش مربوط به پنج سالگی توست.شاید روزی که حسابی بزرگ شده­ای، دلت بخواهد مثل سه سالگی­ات زار بزنی، ایرادی هم ندارد.این همان حرفی است که وقتی مادرم غمگین است و می­خواهد گریه کند به او می­گویم.شاید او هم حس می­کند که سه ساله است.     

پیر شدن یک جورهایی مثل پیاز است، یا حلقه­های تنه درخت یا شاید مثل عروسک­های چوبی من که توی شکم همدیگر جا می­گیرند، یکی توی آن یکی،هر سال توی سال دیگر.یازده ساله شدن هم همینطور است.حس نمی­کنی یازده ساله­ای، یکهو حس نمی­کنی.چند روز طول می­کشد؛ حتی چند هفته، گاهی چند ماه، که تا پرسیدند حاضر جواب بگویی،یازده.یازده سالگی را درست حس نمی­کنی تا اینکه دوازده ساله می­شوی، همین است دیگر .

۱9 شهریوری دیگه و بیست و چند سالگی.همین است دیگر!!