و این هم عکسی از پارک خودمون :

*****

هرگاه خداوند تو را به سوی پرتگاهی هدایت کرد به او اعتماد کن،زیرا یا تو را از پشت سر می­گیرد یا به تو پرواز کردن می­آموزد.

*****

می گویند؛ روزی گوهرشاد، همسر شاهرخ میرزا که بر منطقه وسیعی از ایران حکومت می کرد، به فکر ساختن مسجدی در کنار بارگاه ملکوتی امام رضا (ع) افتاد. برای این کار تمام زمینها و خانه های اطراف حرم را خرید و ساختن مسجد را شروع شد.

گوهرشاد هر چند روز یکبار برای سرکشی ساختمان به محوطه کار می آمد. یک دفعه باد مختصری وزیدن گرفت، گوشه چادرش کنار رفت و یکی از کارگران چهره او را دید و دلباخته اش شد ولی جرات ابراز برایش وجود نداشت.

دو سه روزی گذشت و کارگر بیچاره مریض شد و تنها پرستارش مادر پیرش بود. طبیب از علاج او عاجز شد. مادر مهربان کنار بستر تنها فرزندش گریه می کرد.

فرزند چاره ای ندید جز اینکه دردش را برای مادرش بگوید. مادر ساده دل برای رفع این مشکل پیش گوهرشاد رفت و درد فرزندش را با او در میان گذاشت و گفت اگر کاری نکنی تنها فرزندم از دست می رود. گوهر شاد گفت: چرا زودتر نگفتی تا بنده ای از بندگان خدا را از گرفتاری نجات دهم. به خانه برو و سلام مرا به فرزندت برسان و بگو من حاضرم با او ازدواج کنم ولی شرطی را من باید رعایت کنم و شرطی را باید او.

شرطی که من باید رعایت کنم جدایی از شاهرخ میرزاست و شرطی که او باید رعایت کند پرداختن مهریه به من است. و آن مهریه این است که 40 شبانه روز در محراب زیرگنبد مسجد نماز بخواند.

مادر برگشت و همه چیز را به پسرش گفت. پسر چنان خوشحال شد که از بستر بیماری برخاست و با کمال اشتیاق شرط  را پذیرفت. با خودش گفت 40 روز که چیزی نیست اگر چند سال هم به من پیشنهاد می شد حاضر به اجرای آن بودم. به محراب مسجد رفت و مشغول نماز شد، به این امید که به وصال گوهرشاد برسد. ولی به تدریج علاقه اش به گوهرشاد از بین رفت و به عشق الهی گرفتار شد.

پس از 40 روز نماینده گوهرشاد به محراب عبادت آمد تا مژده وصال را به او بدهد ولی متوجه شد که حال او تغییر کرده و اثری از عشق و علاقه به گوهرشاد در او نیست و او غرق در عشق به خداوند است.